fbpx
Op Paarse Vrijdag op 13 december plaatst Hartje PANN een artikel in de Paarse Vrijdag krant. In deze rubriek genaamd “Uit De Kast Van” vragen we aan verschillende lhbti-personen om iets te vertellen over een kledingstuk waardoor zij helemaal zichzelf kunnen zijn. De Paarse Vrijdag krant is vanaf vandaag verkrijgbaar!

 


Wie ben je?

Ik ben Alice, ik ben het meest bekend van Youtube, waar ik video’s over mijn leven plaats. Ik vertel verhalen over wat ik meemaak: story times. Daarnaast probeer ik dingen uit op mijn kanaal, daar kennen mensen mij het beste van. Verder maak ik muziek, dat vind ik ook heel leuk om te doen. Dit voelt nu een beetje alsof ik me aan het voorstellen ben voor de klas of zo, haha.

 

Welk kledingstuk heb jij uitgekozen?

Overal aan de muren hangt Taylor Swift. Ik blijf hangen in m’n tienerjaren, maar ik heb dus ook een Taylor Swift T-shirt van de Speak Now tour. Deze heb ik gekocht tijdens het concert en aangehad toen ik ervoor uitkwam op mijn school dat ik op jongens val. Dit is voordat ik wist dat ik een meisje was. Er was niemand op mijn school die ‘out’ was. Ik zat in de eerste klas en ik vond dat stom, ik dacht “er zijn sowieso meer ​faggies​ die hier rondlopen”. Toen ben ik naar een docent gegaan die wel openlijk homo was op school en heb met hem een GSA opgericht. Samen met een vriendin ben ik op Paarse Vrijdag alle eerste en tweede klassen langs gegaan om voorlichting te geven over LGBT-zaken. Een paar jaar later waren er al veel meer mensen open over hun seksualiteit. Dat vind ik wel heel bijzonder.

 

Waar haalde je destijds de kracht vandaan om een GSA te starten en voorlichting te geven?

Bij mij was het gevoel heel sterk dat ik anders was. Ik ben natuurlijk een meisje, maar ik zat in een jongenslichaam. Ik merkte al heel erg jong dat iets me niet helemaal lekker zat, en in eerste instantie dacht ik dat dat kwam omdat ik op jongens val. Er was minder informatie over transgender zijn. Ik heb ook een jaar extra gekleuterd, dus ik was wel iets ouder. 

 

Hoe voelde je je toen je dat shirt aan had en voor de klas stond?

Ik vond het heel spannend en vooral ook heel erg leuk, ik vond de aandacht leuk. Ik vond het mooi om m’n verhaal te vertellen en mensen te onderwijzen.

 

Hoe werd daar toen op gereageerd?

Eigenlijk heel goed, voor het grootste gedeelte. Het was in een projectweek en die hele dag stond in het teken van LGBT-dingen, dat vond ik heel erg goed. Ik vond het leuk om erover te vertellen, dat was gewoon top.

 

Wat denk je nu als je naar het T-shirt kijkt?

Ik denk aan mijn jeugd, Taylor Swift is echt m’n jeugdheld. Dat is dus een leuke herinnering die ik eraan heb. Aan de zijkant had ik het zo vastgeknoopt, lekker sexy.

 

Heb je het shirt nu nog steeds wel eens aan?

Het ligt vooral in mijn kast en ik slaap er soms in. Ik denk niet dat ik deze snel weg zou doen. Het was ook mijn eerste concert ooit, en natuurlijk een Taylor Swift concert. Dat maakt het al helemaal speciaal.

 

Wie of wat heeft jou gesteund in die tijd?

Ik voelde me best wel alleen toen ik jong was, ik keek op tegen artiesten als Taylor Swift, Ke$ha en Lady Gaga. Wat zij constant deden was hun verhaal vertellen. Omdat ze mijn voorbeelden waren voelde het voor mij natuurlijker om ook over mezelf te vertellen en ervoor te gaan vechten.

 

Hoe heb je je middelbareschooltijd beleefd?

Verschrikkelijk, ik kan het wel ​sugar-coaten​, maar verschrikkelijk. Ik had altijd wel mijn vrienden, een clubje, maar over het algemeen vond ik door de gangen lopen echt een hel tussen alle hetero’s​, ik viel altijd heel erg op. De derde klas heb ik 2x gedaan, toen zat ik in een diepe depressie. Ik had toen zoiets van: “schijt, ik ga me gewoon vrouwelijk kleden en make-up dragen.” Ik wist niet zo goed wat transgender zijn was en ik was gewoon heel erg ongelukkig. Iedereen reageerde er heftig op dat ik me wel heel vrouwelijk voordeed zonder in transitie te gaan. Ik vond het echt verschrikkelijk en een hel om elke dag naar school te gaan.

Op die dag dat ik voorlichting gaf deed iedereen prima en er waren altijd wel meiden die het heel leuk vonden, ik was dan de homo van de school zeg maar. Later in mijn transitie was er wel steun, maar dat was meer een uitzondering. Er waren jongens op de gang die dan ‘ieel’ gingen roepen.

 

Wat zou je zeggen tegen scholieren in dezelfde situatie?

Focus je op de mensen die je wel steunen, ga daar mee zitten in de pauzes en daar lol mee trappen. Zorg dat je voor jezelf opkomt. Het is eng en heel moeilijk, maar ook al lukt het niet zo goed, je voelt je echt beter over jezelf. 

Tim is 19 jaar en studeert Grafische Vormgeving. Een paar jaar geleden liep hij voor het eerst een PANN-feest binnen. Nu is Tim betrokken als vrijwilliger bij PANN!

Hey Tim! Welk kledingstuk heb je uitgekozen en waarom?
Ik heb het pak aangetrokken dat ik vorig jaar met het ‘Candy Gala’ van PANN aan had. Deze hing toen toevallig al in de kast. Aangezien er niet zo vaak een feest of een gala wordt gegeven met een chic thema was het een uitgelezen kans om dit pak te dragen. Wel grappig: de zus van een vriendin die mee was dacht dat ik bij de security hoorde! De reden dat ik voor dit pak heb gekozen, is dat ik alleen maar leuke en goede herinneringen heb aan dat feest. Voor mij staat dit kledingstuk bovenal voor blijheid en toch ook wel voor zelfverzekerdheid. Ik was op dat moment net vrijwilliger en kende nog niet zoveel mensen, dus om binnen te stappen was best spannend.

Waar denk je aan als je daar foto’s van terugziet?
Als eerste komt in me op ‘Wow, ik ben wel afgevallen sinds toen!’ Daarnaast denk ik vooral terug aan de leuke en gezellige tijd met mijn vrienden en andere vrijwilligers. Je kan op een feest als PANN echt jezelf zijn. Als ik in mijn thuisstad uit ga heb ik toch een beetje het gevoel dat ik mij moet inhouden. Omdat ik anders misschien raar word aangekeken, ofzo. Bij PANN heerst een fijne sfeer waar iedereen samenkomt en gewoon een leuk feest heeft met z’n allen.

Hoe ben je bij PANN terecht gekomen?
Vrienden vroegen mij twee jaar geleden mee. Ik had er nog nooit van gehoord maar dacht ‘Waarom niet?’ Eenmaal binnen vond ik het hartstikke leuk! Vanaf dat moment ging ik vaker mee naar dit soort feesten. Ik heb er ook echt een groep nieuwe vrienden leren kennen, waar ik nog steeds veel mee omga – zelfs mijn vorige vriendin heb ik op zo’n feest leren kennen!
Vorig jaar zag ik toevallig op de website dat er naar grafisch ontwerpers werd gezocht. Ik heb toen gelijk gesolliciteerd en sindsdien ben ik vrijwilliger. Vaak reageren mensen verbaasd wanneer ik vertel dat ik bij PANN werk en hetero ben. Dan zeggen ze dat ze het knap of dapper vinden van me. Daar ben ik het zelf niet mee eens. Iedereen is gelijk en moet gewoon zichzelf kunnen zijn. Dit vrijwilligerswerk is mijn manier om dat te steunen.

Wie zijn jullie?

Wij zijn Maarten en Bjorn, maar we zijn beter bekend als Amy Astoria en Victoria Vyper. Wij zijn naast scheikundige en econoom ook drag queens. Drag is een uit de hand gelopen hobby, maar we hebben er heel veel plezier in. Als drag treden wij op op allerlei verschillende evenementen, maar doen we ook veel fotoshoots en staan we voor acceptatie en emancipatie van de LHBT-gemeenschap.

Vertel eens, wat hebben jullie aan en hoe komen jullie eraan?

Wij konden niet kiezen wat aan te trekken, we hebben inmiddels zo veel. Tegenwoordig maken we bijna alles zelf en dus ook wat we nu aan hebben. 95% van onze kleding hebben we zelf gemaakt. Het is leuk om vanuit niets iets te maken en dat hebben we bij deze outfits dan ook gedaan. Iedere outfit heeft zo zijn eigen verhaal. We hebben weleens stoffen uit New York meegenomen en dat geeft toch iets extra’s aan zo’n outfit. Met zelfgemaakte outfits creëer je volledig je eigen identiteit. Daarmee zijn onze outfits ook altijd uniek. Wij dragen dit, omdat dit is wie wij (als drag queen) zijn.

Zijn jullie “out of drag” dan zo anders?

Ja en nee. Drag is over de top, we kunnen zo niet naar ons werk. En dat staat nog los van dat dat veel te veel tijd zou kosten, we zijn namelijk al snel 4 uur bezig om ons klaar te maken. Maar ook zonder drag zijn we creatief, en daarnaast helpt drag ons ook om zelfverzekerder te zijn. Als drag moet je sterk in je schoenen staan om naar buiten te stappen, dat geeft veel zelfverzekerdheid in het dagelijks leven. De vele podia die we moeten beklimmen als drag heeft er wel voor gezorgd dat een presentatie op werk, of voor groepen spreken buiten drag een stuk makkelijker is geworden. Ook sta je als drag queen altijd in het middelpunt en heb je daarmee een stem die iets kan uithalen. Buiten drag is dat natuurlijk anders.

Wat zouden jullie dan graag bereiken met die stem?

Het belangrijkste is dat we elkaar gewoon eens meer zouden moeten respecteren en accepteren. Iedereen is anders en dat is ook goed. Als drag queen is een van je taken sociaal en open te zijn. Het is belangrijk om zichtbaar te zijn en met mensen in gesprek te gaan. Zo kun je direct iets doen voor de acceptatie en emancipatie van LHBTI’ers.

Mensen luisteren sneller naar een drag queen, omdat we direct opvallen en daarmee de aandacht naar ons toe trekken. Het zou goed zijn als we allemaal eens wat liever voor elkaar zijn. Iedereen moet zijn wie hij of zij wil zijn en doen wat hij of zij het liefste doet.

Hoe wordt daarop gereageerd?

Meestal heel goed. Veel mensen hebben bewondering voor wat we doen. Natuurlijk wordt er ook wel eens negatief gereageerd, maar daar houden we rekening mee. Ook zijn deze paar negatieve reacties niet belangrijk. Veel belangrijker is dat je soms mensen iets meer open kan laten staan voor dingen of mensen kan inspireren. Het gebeurt ons regelmatig dat nieuwe drag queens ons om hulp vragen, en voor zover we dat kunnen zullen we ook altijd helpen. Ook bieden we een podium voor iedereen die dat wil en dat wordt altijd goed ontvangen.